HUNKER Verhalen

Gluren bij de Buren, tekst: Jan Heijnders

Stel je eens voor. Gluren bij de Buren!
Mensen stellen hun huiskamer beschikbaar zodat bandjes, dichters, dansers, zangkoortjes en kunstenaars hun kunsten kunnen vertonen in een al dan niet volle huiskamer, voor een altijd nieuwsgierig publiek. Optreden in een huiskamer dus. Dat had Hunker al eens eerder gedaan en dat smaakte toen naar meer!

Tijdens het schrijven van nieuwe nummers bleek dat veel personages in de nieuwe liedjes overeenkomsten vertoonden. Mensen aan de zelfkant. Mensen met één voet tussen de deur en de andere in de goot. Mensen die dingen anders beleven; op een andere manier doen.
Langzaam  ontspon zich een rode draad. Er begon zich een verhaal te ontwikkelen. Stel je eens voor dat wij de nieuwe nummers konden ophangen aan één persoon.  Dan hadden wij  misschien wel de contouren van iets nieuws! Een theatershowtje misschien? De zanger wilde dolgraag. Schoorvoetend laat hij horen wat hij bedoelt. De band gaat overstag: “Laten wij het maar proberen!”

Zo worden er in 4 sessies de verhaallijn en de liedjes uitgewerkt en gerangschikt. We noemen de show  Frankie; een man, net uit de gevangenis, op zoek naar zijn bestaan. Een verhaal ondersteund  door 7 nummers.
Hoe meer we er aan werkten, hoe enthousiaster wij werden. Langzaam viel alles op zijn plek. Frankie werd ons ding. Wij werden Frankie.  We begonnen te denken, te lopen en te praten als Frankie.  Draaiden oude platen van Sinatra, DeVille en Southside Johnny. Keken naar films van Tarantino, luisterden naar soundtracks. Is het wat? Werkt het?
Rob, de geluidsman,  filmt de repetities en is onder de indruk. De band ziet het resultaat terug en beslist: “We doen het!” Gluren bij de Buren is een feit!
De spelregels van Gluren bij de Buren: Een half uur spelen past uitstekend bij het  idee van onze voorstelling. We waren er klaar voor. De grote dag brak aan. Drie  voorstellingen op het Grote Spui nr. 3.

De band verzamelt om 11:00 uur, kleine soundcheck, koffie en broodjes. Om 13:00 uur de eerste voorstelling. Om 12:45 uur arriveert de eerste gast. Het is Cobi, de moeder van Michel. Plotseling dringt het tot mij door, dat  wij voor hetzelfde geld de eerste voorstelling alleen voor gastvrouw Agnes en Cobi spelen. Zenuwachtig lopen wij heen en weer tussen de voordeur en de huiskamer. Ik hoor mezelf  tegen Cobi zeggen: “Je blijft ze toch wel alle drie?” In paniek overweeg ik mijn ouders te bellen. “Neem een taxi naar het Grote Spui en neem alle buren mee. Ik betaal!” Stel je voor. 3 voorstellingen voor 2 man!
12:55 uur. De eerste voorstelling  is uitverkocht. Een bordje, ‘We zitten vol’, hangt aan de deur. Zenuwachtig betreden wij onder de tonen van I’m free het podium. Welkom, stilte en dan de openingszin: “Stel je eens voor.”  En het werkt. Aandacht, humor, ontroering, ingetogen, klein en een daverend applaus. “Huuhh? Nu al?”

Op de eerste rij zit een oude dame. Na afloop komt zij naar me toe en zegt: “Een rauw verhaal, maar erg mooi.” Ik kus haar en krijg tranen in mijn ogen. Wat is dit nou weer? Frankie vergt veel van ons, maar wat voelt het goed. Het past als een jas!
Sommige mensen  beweren dat ze Frankie hebben gezien. Hij kwam zingend uit een pand op het Grote Spui. Pakte een fiets en reed met een bloedstollende schoonheid achterop richting het station. Maar dat kan helemaal niet! Frankie moet nog zeker 3 maanden zitten. Onbetaalde rekeningen en zo.

Hunker bedankt Agnes voor het openstellen van haar huis en de warme zorgen.
Tot ziens, tot Hunker!