HUNKER Verhalen

Zomaar HUNKER, maart 2009 Tekst: Jan Heijnders

En toen was het zomaar een zaterdagavond, begin maart 2009.

Het eerste optreden in een nieuw jaar; een nieuwe installatie, een nieuwe geluidsman, nieuwe nummers, een nieuwe website, een nieuw café, nieuwe mensen, oude vrienden en bekenden.De drummer op een verhoging. De ruimte op het drumpodium volgestort met tamboerijnen, waterflessen, halfvolle bierglazen, teksten, mondharmonica's, plectrums, brillen, sigaretten, zakdoekjes, Kukident, handdoeken.

Kortom, Hunker speelde in een café. Het voelt steeds meer vertrouwd. Achter Lucas, links Gert, rechts Michel en rechtsachter Peter. Weinig ruimte, maar veilig en solide. Een vriendenclub, een gang. Een blik, een knik, een rochel en daar gaat ie weer: Boem boem!

We zijn al weer een paar uur onderweg. Hebben eerst de installatie opgehaald, uitgeladen en opgesteld. Soundcheck, biertje, broodje, koffie, praatje en lachen. Elke keer weer een sort of homecoming. Plezier! Iedereen heeft zijn eigen ding; maar samen zijn we één.

Verantwoordelijk vóór en naar elkaar. Ruimte, maar ook strakke afspraken. De band groeit door. Geen afzeggingen en geen ziekmeldingen , één keer per twee maanden een zakelijke bespreking. Koken, vergaderen, koffie en daarna vergadering klaar. Alcohol op tafel. Het gaat al tijden zo en het werkt.

In het oefenhok is er ruimte, zijn er jams en stromen de nieuwe ideeën. Maar ook werken, verbeteren en schaven. Van 20:00 uur tot 23:15 uur, twee à drie keer in de maand. De nummers blijven komen en het plezier blijft. Het groeit maar door.

Soms verbaast het ons nog steeds. Gaan we door? Natuurlijk gaan we door! Wil jij niet door soms? Waarom wil jij niet door? Weet niet! Kan het nog wel? Moet het nog wel? Voor wie? Voor wie? Voor ons natuurlijk! Voor de vriendschap, voor de lol en voor de rock ’n roll. Voor de power, voor de volgende stap en de volgende tree. Voor het onbekende, het geile, het niet te bevatten gevoel. Het leeg gespeelde, alles gegeven. De explosie, voor nog een keertje, voor waar is in Gods naam ons plafond? Is het er wel, of is het weg? Voor de verrassing, de verbazing, het smaken naar meer.

Waar strandt het bandje? Voorlopig nog niet in 2009 en zéker niet in 2010! Nog zoveel te doen! Dus hop maar mee op deze bandtrein. Het wordt een mooi Hunkerjaar. Vind je het leuk, dan blijf je komen en vind je het niks, dan blijf je weg. Maar check het regelmatig, want voordat jij je omdraait zijn wij alweer drie stappen verder.

Het is maar dat je het weet! Tot ziens, tot Hunker